News
Od 1 stycznia 2010 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców nie może być niższa od kwoty 3.146 zł (do 31 grudnia 2009 r. była to kwota 3.193 zł).
Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracowników (w tym wysłanych do pracy za granicę) stanowi przychód w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy. W podstawie tej nie uwzględnia się wynagrodzenia chorobowego, zasiłków, a także przychodów wymienionych w rozporządzeniu składkowym. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia składkowego, w podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie uwzględnia się części wynagrodzenia pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców (z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 18 ust. 12 ustawy o sus) w wysokości równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu. Wysokości diet zostały określone w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. nr 236, poz. 1991 z późn. zm.). Tak ustalony miesięczny przychód tych osób stanowiący podstawę wymiaru składek nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy.
W 2010 r. przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa wyżej, wynosi 3.146 zł.
Ważne: W 2010 r. podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne pracownika zatrudnionego za granicą u polskiego pracodawcy nie może być niższa niż 3.146 zł.
Składki na ubezpieczenia społeczne mogą być rozliczone od niższej podstawy wymiaru w razie gdy pracownik zatrudniony za granicą: przebywał na zwolnieniu lekarskim, korzystał z urlopu bezpłatnego, rozpoczął lub zakończył pracę za granicą w trakcie miesiąca. W takim przypadku najniższą podstawę zmniejsza się na zasadach określonych w art. 18 ust. 9 ustawy o sus.
Do ustalania podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pracowników stosuje się przepisy określające podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (art. 81 ust. 1 ustawy zdrowotnej). Oznacza to, że tak ustalona kwota podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi też podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne. Oczywiście po pomniejszeniu jej o składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i chorobowe finansowane przez pracownika. Ponadto w podstawie wymiaru składki zdrowotnej należy uwzględnić wynagrodzenie chorobowe.
Zgodnie z § 4 rozporządzenia składkowego, stanowiące podstawę wymiaru składek przychody pracownika osiągane w walutach obcych przelicza się na złote w sposób przyjęty w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Przykład
Pracownik wysłany do pracy we Francji w styczniu 2010 r. uzyskał wynagrodzenie za styczeń w wysokości 2.000 euro. W styczniu 2010 r. przebywał we Francji 31 dni (w tym miesiącu nie przebywał na urlopie i nie chorował). Pracodawca ustali podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne dokonując:
*
pomniejszenia wynagrodzenia (2.000 euro) o równowartość diet za każdy dzień pobytu we Francji (45 euro), tj.: 2.000 euro - 45 euro x 31 dni = 605 euro, a następnie
*
przeliczenia otrzymanej kwoty wynagrodzenia na złote według kursu np. 1 euro = 4,0595 zł; 605 euro x 4,0595 zł = 2.456 zł, i w dalszej kolejności
*
porównania otrzymanej kwoty, czyli 2.456 zł z najniższą podstawą wymiaru składek obowiązującą tych pracowników, tj. z kwotą 3.146 zł.
Otrzymana kwota (2.456 zł) jest niższa od kwoty najniższej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne obowiązującej tych pracowników (3.146 zł), a zatem podstawę wymiaru składek na przedmiotowe ubezpieczenia stanowi kwota najniższej podstawy, czyli 3.146 zł. Od tej kwoty, pomniejszonej o składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika, pracodawca ustali też składkę zdrowotną.
Przykład
Załóżmy, że pracownik, o którym mowa w przykładzie powyżej, w styczniu 2010 r. uzyskał wynagrodzenie w wysokości 3.000 euro. Podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowi kwota 6.515,50 zł, zgodnie z wyliczeniem: 3.000 euro - 45 euro x 31 dni = 1.605 euro; 1.605 euro x 4,0595 zł = 6.515,50 zł; 6.515,50 zł > 3.146 zł.
Otrzymana kwota (6.515,50 zł) jest co najmniej równa najniższej podstawie wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne (3.146 zł), a zatem podstawę wymiaru składek na przedmiotowe ubezpieczenia stanowi kwota 6.515,50 zł. Od tak ustalonej kwoty, po pomniejszeniu jej o składki na ubezpieczenia społeczne finansowane przez pracownika, pracodawca rozliczy też składkę zdrowotną.
Przy ustalaniu podstawy wymiaru składek stosuje się przepisy obowiązujące w okresie, w którym wypłaca się wynagrodzenia. Jeżeli więc uzyskane przez pracownika w styczniu 2010 r. wynagrodzenie (również należne za 2009 r.) po odliczeniu równowartości diet jest niższe niż 3.146 zł, to pracodawca obowiązany jest składki na ubezpieczenia społeczne rozliczyć od kwoty 3.146 zł.
Ubezpieczenia i Prawo Pracy nr 3 (261) z dnia 01.02.2010 r.